Sara Schrijft: Bloed, zweet en tranen

Het schrijven van mijn boek heeft mij heel wat bloed, zweet en tranen gekost. Na het typen op de computer of schrijven op papier heb ik vaak een pijnlijke hand.Op het werk had ik dagen dat ik echt gefrustreerd was. Er zijn dagen waarop ik alleen maar wil schrijven. Ik sta dan vaak aan de receptie en ben volledig geconcentreerd op mijn verhaal. Als een klant mij dan iets komt vragen, wordt ik uit die concentratie gehaald. Hierdoor kan ik nogal bot reageren en lijk ik verward. Wanneer ik dan terug verder kan schrijven, ben ik de draad kwijt en moet ik terug in de flow komen. Zo frustrerend.

Tijdens het editen van mijn roman zijn heel wat tranen gevloeid. De hele tijd had ik het gevoel dat het boek niet genoeg was. Is mijn schrijfstijl wel goed? Gaan mensen dit lezen? Zijn de zinnen niet te kort of te lang?

Het bloed is  dan ook spreekwoordelijk gevloeid bij het editen. Zeker tijdens de laatste edit zijn er veel bloed en tranen gevloeid. Omdat ik het verhaal helemaal uit mijn hoofd kende, zag ik de fouten niet meer staan. Op het internet heb ik gelezen dat je het boek van voor naar achteren moet lezen om typfouten eruit te halen. Ik heb dit gedaan. Het was zeer frustrerend want zo duurt editen heel lang. Het was ook zweten geblazen op -dt fouten. Ik heb daar altijd al problemen mee gehad, dus was het niet gemakkelijk om zo ’n fouten te herkennen.

Bij de laatste edit stonden mij echt de tranen in de ogen. Ik was het verhaal beu en was na een paar dagen volledig uitgeput. Bij de minste opmerkingen brak ik in tranen uit. Toen het boek dan klaar was en gedrukt werd, heb ik 12 uur aan een stuk door geslapen.

Promotie maken voor het boek kan ook wel eens frustrerend zijn. Soms kwam ik op het punt dat ik dacht alles mogelijke gedaan  te hebben. Uren las ik artikels op het internet op zoek naar nieuwe ideeën om mijn boek bij lezers te krijgen.

Voor mijn roman waaraan ik nu werk, heb ik veel moeten opzoeken. Urenlang heb ik info gelezen over verschillende ziektes om te beslissen welke ziekte in het boek gebruikt zal worden. Het koppel in dit boek zal op wereldreis gaan. Urenlang heb ik stadsgidsen gelezen totdat ik alle landen had en ik volledig uitgeput was.

Toen ik begon met schrijven deed ik dat als tijdverdrijf. Al gauw was ik ‘verslaafd’ aan schrijven. Als ik eens geen tijd had om te schrijven werd ik zenuwachtig. Ik wou de zinnen uit mijn hoofd op papier zetten.

Nadat mijn boek Vlinder uit cocon geschreven was heb ik nog hard moeten werken voordat het boek verscheen. Voor de uitgeverij moet je een heleboel email adressen aanleveren. Als ik me goed herinner waren het er minsten 30. Nu denk je misschien, gemakkelijk ik zet al mijn vrienden op de lijst. Maar zo eenvoudig was het niet. Ik moest hen een mail sturen  met de vraag of hun emailadres gebruikt mocht worden. Had ik geen schriftelijke toestemming van deze persooon dan mocht ik het adres niet op de lijst zetten. Ik heb een aantal mensen echt verschillende keren moeten vragen of het mocht. Ondertussen naderde de dag van publicatie. Ik was echt wanhopig en voelde mij alsof ik vrienden aan het stalken was voor een antwoord. Maar de reacties die ik uiteindelijk kreeg waren super. Iedereen feliciteerde me met mijn boek. Op het allerlaatste nippertje heb ik de lijst afgekregen. Als de lijst niet volledig was dan moest ik de boeken zelf opkopen.